jueves, octubre 30, 2008

Só porque não te esqueças

Só porque não te esqueças

se foi quimera ou sonho certo

fogem os cavalos pela lezíria

a desenhar arabesques com o vento

E eles galopam até o Sol,

e sobem pelas súas costas

para se perderem no resplandor

e se transformarem em palavras,

palavras quentes e douradas

no firmamento a se perpetuar

tremorosas, intangíveis entre as nuvems do horizonte.

¿Será que não está a Música para que alguem cante?

- Sabe-se lá -repete a Amália-.

Quando se fala em amor,

ninguém sabe do que sente:

Elevam os seus olhos ao céu

achando na luz o sentimento.

E pensam que são felices

quando caminham de mão dada

e sonham nos caixotes do lixo

da máis romántica madrugada

na que descobriram (a súa verdade)

e choraram juntos,

sozinhos

, em companhia.

...

¿De qual forma então encaminhar os discernimentos

e tornar os fatos em desejos,

se ás palavras leva-as o vento

eo que elas clamam é um beijo?

Não!

Eu só posso escrever ...

Palavras ...

para se perderem no resplandor

e subirem pelas túas costas

a galopar sob o meu coração

até se esfumar no vento

cada uma que foge da minha boca

aínda sendo quimera ou sonho certo,

só porque não te esqueças.


J. La Vía Láctea